Vlinderveld

Share

vlinderveld

Sinds de geboorte van mijn tweeling ben ik altijd overdag bij hen geweest en ook Lewis, mijn zoontje, is sindsdien niet meer naar de oppas (lees: opa en oma) gegaan. Ze hebben het nooit uit durven spreken, maar 3 kids in de luiers om op te passen is toch wat veel… Toen oma een lichte hersenbloeding kreeg werden ook de logeerpartijtjes een no go en toen opa de relatie met oma verbrak werd oppassen überhaupt een issue…
Al een tijdje ben ik dus overdag “huismoeder”, werk ik 3 a 4 avonden in een restaurant, pas ik op vrijdag op ons buurmeisje (tevens grote liefde van Lewis) en zijn de weekenden quality time voor ons gezin, vrienden en familie.
Daar gaat verandering in komen.

Ik sta met mijn 3 koters voor het hek van de peuterspeelzaal. Lewis (3,5) weet niet hoe snel hij Lola (21 maanden) mee moet slepen. Maar Lola zet geen stap zolang haar tweelingzusje Robin nog in protest op de grond zit. Natuurlijk wil mijn eenkennige tweeling niet ergens naar binnen waar ze door het grote raam al kunnen zien dat zij in de minderheid zijn. Meer dan een dozijn aan kinderen huppelt vrolijk rond, knutselt en speelt met poppen of auto’s. De hemel voor Lewis, de hel voor Robin en Lola.
Ik til Robin op, zet haar op mijn rechterheup en probeer met mijn linkerhand het hek te openen. Yeah right! Natuurlijk krijg je een hek wat bedoelt is om ondernemende, ondeugende peuters binnen te houden niet met links open! Wisselen. Linkerheup, rechterhand. Ik snap niet hoe het het slot werkt van het hek, ik raak lichtelijk geïrriteerd, maar doe mijn uiterste best rustig te blijven. Robin weer op de grond, slot bestuderen, knop indrukken, draaien, wrikken, trekken….gelukt! Ik open het (inmiddels in stilte vervloekte) hek en til Robin weer op. Lewis pakt Lola bij haar handje en sleept ook haar het speelpleintje op. ‘Hek sluiten aub’. Pfieuw, dat gaat een stuk makkelijker dan openen.
Missie 2: naar binnen. Gelukkig, de buitendeur gaat wel normaal open en al vlot staan we met z’n viertjes in het halletje van ‘het Vlinderveld’. Terwijl Lewis zich al helemaal op zijn gemak voelt en zijn uiterste best doet zich van zijn rugtasje te ontdoen, wordt de deur naar de peuterspeelzaal van binnenuit geopend. Een lieve dame kijkt naar ons, 1 voor 1. ‘Hallo, jullie zijn zeker Robin en Lola?’ De meiden kruipen bijna in me en gunnen de juf geen blik van hun mooie bruine ogen met flapperende, lange wimpers. Lewis wel. Hij geeft de juf zijn tasje (yes, gelukt!) sjaaltje en jasje, geeft een handje (‘Ik heet Lewis van den Dam’) en loopt naar binnen om zich te mengen tussen de spelende kinderen. Nu de eenkennige tweeling nog, het gaat immers om hen. Met mijn linker- en rechterheup bezet loop ik naar binnen waar we plaats mogen nemen aan de duplo-tafel. De vrijwilligster vraagt of ik koffie of thee wil en komt al vrij vlot terug met een kopje koffie terwijl ik eigenlijk thee wilde. Ik besluit niets te zeggen, ze oogt zo lief. De juf komt weer bij me zitten en vertelt honderduit over het reilen en zeilen. Met Lola nog steeds tegen me aan geplakt (Robin staat inmiddels al zeker zo’n 30 cm bij me vandaan) luister ik aandachtig. Bijna een uur later ligt Lewis, na het maken van een kunstwerk, met een juf en wat andere kindjes rek- en strekoefeningen te doen in de beweeghoek en leest Robin (100 cm?) met weer een andere juf een boekje. Lola leest ook een boekje, nog steeds -3 cm bij mama vandaan… Met een goed gevoel ronden de juf en ik ons gesprek af, hier durf ik mijn meisjes wel 4 dagdelen in de week achter te laten als ze 2 jaar zijn. 4 dagdelen…als ik hierbij stilsta moet ik toch weer even slikken. Ze gaan in verband met hun vroeggeboorte, en dus kans op achterstand, een vve-(voor-en vroegschoolse educatie)programma volgen. Heel goed voor ze en voor mij waarschijnlijk ook, maar wel verplicht 4 dagdelen…*slik*.
Ik krijg Lewis net zo makkelijk ‘het Vlinderveld’ uit, als dat ik Robin erin kreeg. Maar we staan weer buiten. Ik besluit dat ook hij 1 middag in de week met zijn zusjes mee mag en tevreden staan we weer op het speelplein. Ik omdat ik blij ben dat het beviel en het goed voelde. Lewis omdat de juffen en kindjes zo lief zijn en omdat hij terug mag komen. Robin en Lola omdat ze blij zijn dat ze weer buiten staan.

Share