«

»

nov 19

Gevloerd

Share

griepHet is natuurlijk voor niemand leuk om ziek te zijn. Maar wanneer je 3 kleine kinderen thuis hebt, is het denk ik nog veel vervelender. Ik hoef niemand uit te leggen dat wanneer je de griep echt flink te pakken hebt, erdoor gevloerd bent, er niets lekkerder is dan eraan toegeven.

Dit is dag 3 dat de griep in huize van den Dam-Schuurman voor snottebellen, hoestbuien, huilende kinderen en hoofdpijn zorgt. Het is niet anders, ik moet ermee dealen, dus dat doe ik. De aspirines, tissues en keelsnoepjes zijn niet aan te slepen, maar we gaan ervoor.
Gisteren moest ik nog Lewis naar de peuterspeelzaal brengen (hij heeft “gelukkig” alleen maar snottebellen), maar vandaag hoeven we helemaal niets. We kunnen fijn allemaal onze pyjama’s aanhouden en op de bank hangen. Uiteraard denken de kinderen hier heel anders over. Zij willen gewoon spelen en herrie maken. Tot vandaag was Robin wat hangerig en wilde ze lekker bij me zitten…nu niet meer. Haar grieppiek is voorbij terwijl ik er nog middenin zit. Ik leg een groot kleed op de grond en keer de ton met Duplo om, hopelijk “trappen ze erin” en gaan ze lief met z’n drietjes spelen. Ik kruip met een dekentje op de bank en nestel me in een hoekje. Het liefst zou ik nu een fijne serie opzetten, maar daar kan ik nu weinig van verstaan en de meeste series zijn niet geschikt voor kleine kinderen die wel alles horen. Dus kies ik voor Mickey Mouse Clubhouse, bijna net zo leuk als Breaking Bad…
Vanaf de bank roep ik de kinderen steeds 1 voor 1 bij me om hun snottebellen weg te halen. Best lastig als je bedenkt dat mijn stem ver te zoeken is. Ik klink als een whiskey drinkende, verstokte zware shag roker met een kater. De “hè’s” en “wat zeg je’s” vliegen dan ook om mijn oren. Behoorlijk vermoeiend. Als ik wat drinken heb gepakt en terug kom uit de keuken zie ik dat Robin en Lola in de weer zijn geweest met de tissues. Niets nieuws, ik weet het ook dondersgoed: neem de tissues overal met je mee, laat nooit je dreumes (laat staan 2) alleen met een doos tissues! Als in ‘Minute to win it’ hebben ze in een mum van tijd alle tissues uit de doos gehaald en zetten ze hun onschuldigste gezichtjes naar me op. Te laat, ik weet dat jullie schuldig zijn.
Het gekibbel om speelgoed, gehuil als iets niet wil lukken, de vieze luiers en gedrum met duploblokjes gaat ook gewoon door. Eten op de bank met een bord op schoot (wat ik nu heel graag zou doen) is er niet bij. Gewoon aan tafel in de keuken, gezellig met z’n viertjes. Dankzij hun snotkoppies heeft het trio nogal moeite met hun broodjes en zitten we nog extra lang aan tafel ook.
Als alle kinderen op bed liggen voor hun middagdutje (Lewis wilt niet altijd meer, maar zo’n snottebellenparade is toch best vermoeiend) nestel ik me weer met mijn dekentje op de bank. Even rust, even stilte, even…een hoestbui! Hoe kan het toch dat (en volgens mij is dit bij iedereen bekend) de hoestbuien altijd komen als je wilt slapen?! Na wat gedraai, een glas water en een keelsnoepje staat Lewis alweer bovenaan de trap. ‘Haai mama!’
Nog geen half uur later wordt ook de tweeling wakker en kunnen we weer verdergaan met wat we aan het doen waren.
(‘Mam, wil je even van de bank af? Dan kunnen we erop springen’. ‘Jullie mogen helemaal niet op de bank springen’. ‘Dan ga je toch even naar de keuken?’)
Als het tegen 5 uur loopt wordt het wat rustiger en krijg ik het zelfs voor elkaar de kinderen de duplo op te laten ruimen. Robin gaat bovenop me zitten en laat trots de bus zien die ze tijdens het opruimen heeft gevonden. Als Lola dit ziet wilt ook zij bij mama “op schoot”. Als er op mama’s buik geen plek meer is, kun je ook prima op haar nek zitten. Verder bij haar hoofd vandaan zitten dan je zusje kan natuurlijk niet. Ook Lewis komt erbij zitten. Na wat gewurm, gekibbel en gepuzzel liggen ze alle 3 lekker bij me. Mickey Mouse Clubhouse gaat weer aan en ik doe mijn ogen dicht. Wat is dit heerlijk.
Het is natuurlijk voor niemand leuk om ziek te zijn, maar wanneer je 3 kleine kinderen thuis hebt is toch wel een stuk minder vervelend!

Share

3 reacties

  1. Vlijtig Liesje

    Dat valt inderdaad niet mee! Het is echt een kwestie van survivalen. Ik weet nog dat ik de kinderen dan ook maar gewoon veel tv liet kijken. Het kon gewooon even niet anders.

    1. Cyn

      Klopt. Op deze momenten ben ik zo blij met de luxe van Zappelin en Netflix! 😉

  2. Mariëlle

    Herkenbaar, ik heb nu 2 zieke meisjes thuis, wij kijken lekker Pim en Pom!

Reacties zijn uitgeschakeld.