Dikke duim

Share

duim-omhoogDaar zitten we dan, met z’n viertjes in de kleinste kamer. Peuter op de wc, ik op de grond ernaast en de tweeling voert speelgoed aan. In je eentje plassen is natuurlijk veel te saai als je zindelijk moet worden. Geen probleem, gelukkig heb ik engelengeduld en een grote wc.

Met een boekje van papa op zijn kleine schoot en een beker drinken voor hem in het wasbakje zit Lewis heel geduldig te wachten tot zijn plasje komt. Zo te zien zit hij prima. Na een tijdje probeer ik: ‘Lewis, zullen we het anders straks nog even proberen?’ Uiteraard geen optie als hij van mij geen luier aan mag. Mijn tactiek is om hem gewoon zonder luier te laten rondlopen, net zolang tot hij op de wc plast. Potje is geen optie, dat hebben we geprobeerd maar als je peuter met afgeknelde benen omvalt bij het opstaan trek je als moeder zijnde toch aan het kortste eind.
Ik schenk hem nog wat bij en ga weer op de grond zitten. Ik pak mijn mobiel erbij, want dit moment moet toch even worden vastgelegd. De foto wordt uiteraard doorgestuurd naar papa en oma.
Naast Lewis prijkt een prachtige dikkeduimposter aan de muur, zelf gemaakt. De crea bea kwam gister in mij naar boven en met mijn tong uit mijn mond heb ik keurig met zwarte stift en een geodriehoek vakjes gemaakt waar Lewis stickertjes op kan plakken als hij zijn behoefte op de wc heeft gedaan. De poster is versiert met mooie stickers van Thomas de trein, vindt ie leuk. Om hem een beetje te stimuleren mocht hij voor zijn 3 toevalstreffers vast 3 “dikkeduimstickers” opplakken. Dit moet werken, ik weet het zeker!

….

De verveling begint ietwat toe te slaan en mijn billen beginnen te slapen. Lewis heeft het nog steeds prima met zijn motorentijdschrift en de aanvoer van Little People. Ik kijk het nog 10 minuten aan. In goed overleg (‘mama, hij doet het echt niet’) besluit ik hem dan nu toch maar van de wc af te halen. Hij meldt zich vast vanzelf wel, iedereen moet uiteindelijk toch een keer plassen.
Lewis kruipt met een knuffel op de bank en maakt zich klein. Zijn zusjes zijn blij dat hij bevrijd is, maar hij wil niet met hen spelen. Moet ik me zorgen maken? ‘Heb je buikpijn? Anders moet je toch even plassen, hoor.’ Geen buikpijn…zegt ie. Geen buikpijn, geen speelgoed, geen gedonderjaag, geen rozijntjes…niks. ‘Als je straks 4 jaar bent, moet je wel op de wc plassen hoor, anders mag je niet naar school’. Ben ik hem nou aan het chanteren? ‘De juffen verschonen geen luiers.’ Ja, ik ben hem aan het chanteren. Bijdehand als hij is, is zijn oplossing: ‘dan drink ik gewoon nooit meer’. *zucht*
Dan zie ik zijn handjes naar zijn buik gaan en zijn mooie gezichtje betrekken. Buikpijn. Dit kan ik hem niet aandoen, ik geef het op. Als ik naar de kast loop om een luier te pakken zie ik zijn gezicht opklaren. Ik trek hem zijn luier weer aan en zie de opluchting van zijn kruin tot zijn teentjes. ‘Dank je wel, mama’.

Blijkbaar heb ik toch iets meer nodig dan een grote wc en engelengeduld….

Share