De boom

Share

kerstboomWat dacht ik nou eigenlijk? Dacht ik echt dat het mogelijk was een kerstboom op te tuigen in het gezelschap van een dreumestweeling waarvan de helft echt uberontdeugend is?! Yep, dat dacht ik…

Mijn ware sleept vier grote kratten vanuit de garage naar de woonkamer, in 1 van de kratten zit onze zilveren boom. 1 voor 1 openen we de kratten en sluiten we degene waar de boom niet in zit om te voorkomen dat Robin en Lola er met de ballen of slingers vandoor gaan. Zoals stiekem al van te voren verwacht zit hij in de laatste krat die we openen. Gelukkig ben ik vorig jaar zo slim geweest om nummertjes op broodclipjes te zetten en deze om de takken te doen. De volgorde is nu een piece of cake. We leggen alle eentjes bij elkaar, de tweetjes, de drietjes… Als we aan de viertjes beginnen is Robin er met een bos eentjes vandoor. Mijn ware gaat verder met sorteren en ik houd even een moeder-dochtergesprekje met onze oudste dochter (‘nee, nee, deze spulletjes zijn van papa en mama..’)
Mijn ware klikt alle takjes in de boom, keurig aangegeven door zoonlief. Ik ben nog steeds druk de dames weg te houden bij de overige takjes.
Als de boom staat is het tijd voor (ook zonder kinderen) de grootste frustratie: de lampjes! Terwijl de kinderen wat ongeduldig beginnen te worden ben ik ruzie aan het maken met 2 in de knoop geraakte strengen lampjes. Hier wordt het tijd om de kerstmuziek die ik had aangezet om in de kerststemming te komen, te vervangen voor een tekenfilm. ‘Ga maar even televisie kijken, als de lampjes erin zitten mogen jullie helpen.’
What was I thinking?!?!
De eerste krat met ballen gaat open en PATS! Met haar vliegensvlugge kleine vingertjes heeft Robin de eerste bal al te pakken en al even snel heeft ze ‘m weer laten vallen. Terwijl Lewis als een waakhond bij de ballenkrat mag staan, voer ik moeder-dochtergesprekje nummer 2 (‘Ga jij nu naar mama luisteren, Robin?’) Ik blijf lief want ik wil de stemming niet verpesten en ik snap ook goed dat het allemaal heel verleidelijk is.
Ik zoek alles wat niet stuk kan uit de krat om dit onderin de boom te hangen. Kidsproof. Onderin de boom hangen dus de piepschuimen cadeautjes, glitterhartjes, plastic ballen, 2 houten figuurtjes en Lewis vindt zelfs nog wat appeltjes die uit een kerststukje komen. Oftewel: de onderkant van de boom is niet geheel naar mijn smaak…
‘Hier mama.’ PATS! Als ik even niet oplet en de krat niet direct sluit na het pakken van een glitterhartje heeft Robin bal nummer 2 te pakken en laat ze deze vallen terwijl ze het aan mij wilt geven. *zucht* Moeder-dochtergesprekje nummer 3 (‘ik weet dat je het lief bedoelt, maar mama had toch gezegd…’). Ik voel me echt op m’n allerconsequentst vandaag, maar hé, ik houd graag de kerstspirit erin.
Na moeder-dochtergesprekje nummer 6 en een blik vol scherven kan eindelijk de piek (lees: ster) erop gezet worden en ben ik niet helemaal tevreden met onze boom. Ik moet er denk ik gewoon even aan wennen dat een boom met 3 kleine kinderen in huis er nou eenmaal wat anders bij staat dan een boom van vrijgezellen, stelletjes zonder kinderen of met grote kinderen.
Als ik de lege pakjes onder de boom heb gelegd om de lelijke poot de verdoezelen kan voor Lewis het echte werk beginnen: hij mag zijn Duplo treinrails om de boom leggen en die mag blijven liggen tot in 2015!
Helemaal in zijn element legt hij de stukken rails aan elkaar en intussen ruim ik de ontplofte kerstbom op en zet ik hier en daar nog wat decoratie neer. Als ik de laatste krat op de andere 3 zet valt het me op dat de kids al een tijdje zoet zijn. Als ik omkijk zie ik iets prachtigs: 3 mooie kleine kindertjes zitten bij de boom, aandachtig volgen ze het treintje dat zich een weg om de boom baant (dankzij Lewis…en mijn ware), rondje na rondje…. Wat is dit prachtig! Ineens is het daar: HET kerstgevoel! Ik ben er klaar voor, heb er zin in. Nog 13 dagen, laat de kerst maar komen!

Share