Wereldlichtjesdag

Share

wereldlichtjesdagVandaag is het 2 jaar geleden dat ik mijn koffer pakte om de volgende dag voor onbekende tijd te verblijven in het Radboudziekenhuis in Nijmegen.
Ik was 24 weken zwanger van de tweeling en het ging niet goed met hen. Lola (toen nog baby 1) was aan de kleine kant en Robin (baby 2) was nog veel kleiner. De oorzaak in het kort in Jip en Janneke taal is dat ze een slecht stukje moederkoek hadden en dus een verstoorde bloedtoevoer. Het was onbekend hoe lang ze het zouden volhouden in mijn baarmoeder en niet zeker of ze de reis naar het leven en daarna zouden redden… Te lang konden ze niet blijven zitten, want er zou een moment komen dat Robin geen bloed meer zou krijgen. Te snel mochten ze ook niet gehaald worden, simpelweg omdat ze nog niet levensvatbaar zouden zijn.
Ik werd opgenomen in het ziekenhuis zodat elke dag gecheckt kon worden hoe het ging met onze meisjes. Iedere dag werden er banden om mijn buik gesnoerd en konden de artsen met een ctg-scan zien hoe het ging. Elke dag was spannend en onzeker. Elke dag waren we blij als de meisjes weer een dagje goed hadden geknokt en er dus nog een dagje bij hadden gewonnen.
Vlak voor de kerst kreeg ik het HELLP syndroom, dit heeft de symptomen van zwangerschapsvergiftiging (veel vocht vasthouden, eiwitverlies, hoge bloeddruk) maar dan sterker. HELLP is levensbedreigend voor moeder en kind(eren) en er is geen behandeling voor. Het verdwijnt pas als het kindje (in mijn geval 2) geboren is. Het liep al snel uit de hand en toen ik 28 weken en 2 dagen zwanger was moesten onze dochters gehaald worden. Baby 2 was onder haar grote zus gekropen en werd dus als eerste gehaald. Robin woog 650 gram en Lola, haar 1 minuut jongere zus, woog 890 gram. Hun jonge leventje was alles behalve zeker.
Ze lagen op de NICU (neonatal intensive-care unit), ieder in hun eigen glazen huisje, bedolven onder de slangetjes en apparatuur. Op de dag dat ik ontslagen werd uit het ziekenhuis, de meisjes waren toen 5 dagen oud, kregen we te horen dat Robin naar het WKZ in Utrecht moest voor een operatie. De verbinding tussen de longslagader en de aorta was niet gesloten. (Er stroomde zuurstofrijk bloed terug naar de longslagader. Het hartje moet hiervoor extra hard pompen, wat op langere termijn ernstige gevolgen zou kunnen hebben). Medicatie had niet geholpen dus moest haar ductus operatief worden gesloten. De reis van Nijmegen naar Utrecht alleen al was niet zonder risico’s, het was afwachten hoe de operatie zou gaan en hoe ze erop zou reageren. 4 dagen leefden we in een driehoek tussen Ede, Nijmegen en Utrecht en niets was zeker. De operatie slaagde maar had voor Robin (op dat moment nog lichter dan haar geboortegewicht) nog een aardige nasleep. Toen de meiden weer herenigd waren in Nijmegen leek het langzaam beter te gaan. De grootste gevaren leken geweken. Totdat Robin een paar dagen later een hersenbloeding kreeg. Weer stortte de wereld onder onze voeten in. We konden niets anders doen dan afwachten en onze kleine, onschuldige wezentjes zoveel mogelijk vasthouden, knuffelen (buidelen) en liefde geven. Het verschil tussen Robin en Lola werd groter. Lola ging met sprongen vooruit en Robin…niet… Het duurde weken maar toch wist ze ook dit gevecht weer te winnen en op valentijnsdag vond de grote reis naar de high care in Arnhem plaats. Heel langzaam ging het beter. Lola mocht hier voor het eerst in een wiegje. Een moment waarop ik keihard huilde van geluk toen ik de high care op kwam lopen. Op de verjaardag van mijn ware verhuisden ze naar het streekziekenhuis in Ede, naar de medium care. Daar mochten we ze eindelijk in bad doen en verdwenen ook bij Robin langzaam alle apparatuur en alle draadjes, konden we haar gezichtje eindelijk goed zien.
Op 3 april werd de tweeling weer gescheiden, Lola mocht naar huis. Omdat Robin maar niet wilde drinken was nog onbekend hoe lang zij nog moest blijven. De afwezigheid van haar grote zus leek haar te triggeren en ze dronk als nooit tevoren! 2,5 week later was de laatste verhuizing en maakte Robin ons gezin compleet.

Vandaag is het de tweede zondag van december: wereldlichtjesdag. Om 19:00 uur vanavond zijn er over de hele wereld kaarsjes aangestoken voor overleden kindjes.
Ik heb een kaarsje aangestoken voor alle NICU-genootjes die minder geluk hadden dan Robin en Lola.
Ik heb een kaarsje aangestoken voor alle kindjes over de hele wereld, die hun gevecht niet hebben mogen winnen….

Share

4 reacties

Naar het reactie formulier

    • Sofie on 15 december 2014 at 14:18

    Wat een heftig verhaal! En wat fijn dat het allemaal goed is gekomen!

      • Cyn on 15 december 2014 at 16:36
        Author

      Was idd een heftige tijd. Op dagen als deze besef ik me weer hoe veel geluk wij hebben gehad met onze meisjes en hoe enorm trots ik op hen ben!

    • MariĆ«lle on 15 december 2014 at 15:51

    Prachtig geschreven liefie. Ik steek ook een kaarsje aan.

      • Cyn on 15 december 2014 at 16:37
        Author

      Dank je wel lieverd! (en bedankt voor het delen ;-))
      XX

Reacties zijn uitgeschakeld.