«

»

feb 07

Nachtangst

Share

keep-calm-and-do-nothing-692Voor de derde nacht op rij heeft Lewis last van nachtmerries. Tenminste, we denken dat het nachtmerries zijn. Maar de nachtmerries beangstigen ons een beetje.

Een tijdje geleden heeft hij hier ook al last van gehad, telkens een paar nachten en dan is het weer over. Steeds als hij ongeveer een uurtje op bed ligt wordt hij huilend wakker. Als we dan bij hem de kamer opkomen ligt hij te woelen in bed, ogen open maar glazig. We zeggen dan dingen als ‘jochie, wat is er?’, ‘heb je een droompje gehad’ en ‘stil maar jongen’, maar we lijken niet tot hem door te kunnen dringen. Ik durf het bijna niet te zeggen, maar we hebben hem zelfs wel eens geprobeerd wakker te “schudden”, maar ook dat hielp niet. Hij kijkt ons op zo’n moment niet aan, maar lijkt wel door ons heen te kijken. Hij is verward, blijft huilen en om zich heen maaien met zijn armen. Hij mompelt dingen maar is niet te verstaan.
We hebben hem wel eens uit bed gehaald, opgetild, wat water gegeven, meegenomen naar de badkamer, stukje laten lopen, maar niets hielp. Uiteindelijk wordt hij wel steeds weer rustig en valt hij weer in slaap. Soms na 5 minuten, soms pas na 20.

Ik nam me een paar keer voor op internet te zoeken naar oplossingen, maar dan leek het steeds weer over te zijn. Gister besloot ik dan toch maar eens online te gaan om te kijken of we er misschien iets aan konden doen. Wat blijkt? Het zijn geen nachtmerries!! Er schijnt dus zoiets te bestaan als nachtangst, had ik nog nooit van gehoord! Het komt ook maar bij 3 tot 5% van de kinderen voor, dus niet heel vreemd dat wij het niet kenden.

Nachtmerries hebben we (en dus kinderen ook) in de REM-fase van de slaap. Dat is de fase waarin we veel met de ogen bewegen, veel dromen en de pechvogels ook wel eens nachtmerries hebben.
Een kind heeft nachtangsten als het van een lichte naar een diepe slaap gaat. Als de overgang van de lichte naar de diepere slaap niet soepel verloopt kan een kind een soort paniekaanvallen krijgen. Hij (of zij natuurlijk) wordt niet echt wakker maar slaapt ook niet rustig verder: dit is de nachtangst.
Maar hoe kunnen we nachtangst nou voorkomen of hoe kunnen we ervoor zorgen dat ons kind wakker wordt of juist verder slaapt tijdens zo’n “aanval”?
Er zijn de bekende trucjes: vast ritueel, geen stress, ruzies en vervelende voorvallen uitpraten. Maar deze trucjes helpen niet altijd, dat blijkt maar bij onze zoon.
Een vast slapen-gaan-ritueel heeft hij altijd al gehad. Stress? Natuurlijk, soms, maar zeker (gelukkig) niet met regelmaat. En als er stressvolle periodes zijn, put hem dat zo uit dat hij als een roosje slaapt. Dingen uitpraten voor het slapen gaan is bij ons een pre, maar gelukkig niet vaak nodig. Toch heeft hij nachtangst.
Wat kunnen we er dan aan doen?
Niks. Simpel. Niet leuk, maar simpel.
We kunnen ervoor zorgen dat hij zich niet bezeerd als hij wild met zijn armen heen weer zwaait en we kunnen ervoor zorgen dat hij niet uit bed kan vallen. Een kind kan zich flink bezeren tijden de nachtangst, probeer dat te voorkomen.
Een kind kan zich de volgende dag niets herinneren van wat er is ’s nachts is gebeurd (klopt, ik heb er uiteraard wel eens naar gevraagd bij mijn zoontje), het heeft dus geen zin erover te praten met je kind. Hij kan er niets aan doen.

Natuurlijk, net als ik onderzoek heb gedaan, slaapt hij de volgende avond heerlijk zoet. Alsof hij het weet….
Maakt niet uit, de kennis is er nu. Voor een volgende keer wellicht, maar hopelijk niet nodig.

 

Heeft jouw kind wel eens last (gehad) van nachtangst?

Share