«

»

feb 17

Van bouw- tot supermarkt

Share

boodschappenHooguit 2 rolletjes heb ik nodig. Ze zijn nu zo’n 100, 90 en 80 cm, dan is dat toch wel genoeg behang? Het liefst wit want onze muren zijn ook wit, dan valt het het minste op. Of denkt u dat het toch nog te veel op zal vallen, 3 bulten achter het behang? Ze zijn soms best moeilijke eters, dus het zouden geen groten bulten zijn…’
In mijn hoofd bevind ik mij in de Gamma of Praxis, maar in de werkelijkheid bevind ik mij thuis in de chaos!

Vandaag staan de wekelijkse boodschappen op de planning. Het ontbijt begon al goed toen bleek dat de meiden absoluut geen haast hadden en ze het reuze interessant vonden om te kijken wie de stukjes brood het verst kon gooien. Om tijd te besparen ontbijten we niet, zoals gebruikelijk, in onze pyjama’s maar zit iedereen al keurig in de kleertjes aan tafel. Maar kinderen hebben natuurlijk zeeën van tijd! Ik besloot nummer 1 en 2 alvast van tafel te laten (is eigenlijk tegen onze regels) om te spelen in de hoop dat dat stimulerend werkte voor nummer 3, Robin in dit geval. Ik had het kunnen weten! Lewis en Lola hadden amper een voet in de woonkamer gezet of Robin roept:’klaar!’ Haar hele bord op de grond gemieterd en de paté zat tot achter haar oren. Hoe kunnen kinderen dit toch zo snel?! Vandaag heb ik geen tijd voor een eindeloze onbijtstrijd dus ik til haar uit de stoel, zet haar op het aanrecht, poets haar giechel en doe of ik de vlek in haar truitje niet zie. ‘Hup, de kamer in, gaan we de jasjes aantrekken.’

We wonen (lekker makkelijk met 3 kids) in een drive-in woning. Dit houdt in dat we wel gewoon binnenkomen op de begane grond, maar we leven op de eerste verdieping. Ik loop dus naar beneden om de jasjes en toebehoren van de kids te pakken. Als ik weer de trap oploop ruik ik het al, ‘wie heeft er gepoept?’ Ik wil een luier pakken, maar helaas…niet meer in de woonkamer. Om ze weer aan te vullen trek een sprintje naar boven en weer terug. Als ik Lola op de bank heb om haar te verschonen zie ik dat het menens is: haar romper en haar broek zijn nat en vies. Ik til haar op, neem haar mee naar boven. Ze stribbelt tegen want ze heeft haar jasje en sjaaltje gezien, dit betekent toch dat we weggaan?!

Fris en fruitig parkeer ik Lola weer in de woonkamer. ‘Lewis, waar zijn je schoenen?’ De speurtocht kan beginnen. Onder de kast, de bank (daar vinden we de eerste) de tafel…de meiden zoeken ijverig mee ook al hebben ze geen idee wat we aan het doen zijn en kijken ze om de beurt precies op de plekjes waar hun broer net heeft gekeken. Gelukkig vindt hij zijn rechterschoen al redelijk vlot in de speelgoedton (logisch). ‘Oké, iedereen aangekleed en ingepakt?’ De weg naar de garage kan beginnen. Met Lola op mijn arm open ik het traphekje naar beneden en zet 1 voet op de bovenste tree. ‘Ik wil eerst!’ Lewis haalt me in en nog net kan ik me aan de trapleuning vastgrijpen om mijzelf, Lola en misschien ook Lewis wel van een val te behoeden. Met deze grijpactie krab ik Lola haar wang open en een ienie minie krasje veroorzaakt een heleboel tranen. Een klein krasje, maar groot genoeg om haar paarse jasje rood te kleuren. Naar de keuken. Gelukkig valt het mee en zit er maar een klein vlekje op de kraag van het jasje. Haar gehuil maakt de situatie er niet makkelijker op. Lewis staat inmiddels beneden en wordt ongeduldig: ‘maham, gaan we nou?!’
Als Lola iets rustiger is geworden til ik haar en haar zusje op en loop ik met ze naar beneden (je word er steeds handiger in).

Lewis is in de garage al in de bakfiets geklommen en ik zet de meiden erbij in, klik hun riempjes vast en bedenk me dat mijn tas nog boven ligt. Ik ren de trap, gris mijn tas van een eetkamerstoel en ren weer naar beneden. Ik open de garagedeur om de zware bakfiets naar buiten te duwen. Deur weer dicht. Oh ja, boodschappentassen. Ik open het loopdeurtje en ben blij dat de boodschappentassen gewoon in de garage liggen. Weer naar buiten, net op tijd want ik zie hoe de lichte paniek in Robin haar oogjes plaatsmaakt voor opluchting. (pfieuw, mama laat ons niet alleen buiten staan). Ik wil opstappen maar merk dat ik niet bij het zadel kan…’nee hè!’ Mijn ware heeft de bakfiets als laatste gebruikt en dus staat het zadel zo’n 20 cm te hoog voor mij.’ Waarom zag ik dat nou niet meteen?! Naar binnen, alweer. Gelukkig weet ik precies met welk stuk gereedschap (een sleutelachtig ding…) ik het zadel omlaag krijg en weet ik het nog te vinden ook! Zadel omlaag, gereedschap besluit ik mee te nemen omdat ik niet vind dat ik het mijn kinderen wéér aan kan doen ze de de indruk te geven dat ik hen met z’n drietjes buiten laat. Ik stap op, we zijn er klaar voor: Lidl here we come!

Share