Visite

Share

visite2Wat is het toch met kinderen dat ze (de een wat meer dan de ander) zo anders zijn als er visite is?
Robin heeft er niet zoveel “last” van. Zij gaat vaak gewoon haar eigen gangetje als we gasten hebben, maar als ze eenmaal gewend is zoekt ze wel vanaf een afstandje oogcontact om onze gasten uit te dagen, vaak met succes.

Maar dan Lewis en Lola…onherkenbaar!
Lola kruipt op mijn schoot om er gedurende de rest van het verblijf van de visite niet meer vanaf te komen. Als ik op wil staan om iets te drinken in te schenken klampt ze zich angstvallig aan me vast, maar ik zet altijd door, ook al is het omdat onze gasten anders uitdrogen. Als onze visite vertrekt staat de eenkennige dame wel vooraan om een kusje te geven en weet ze niet hoe enthousiast ze moet zwaaien. Als we het rijk weer voor onszelf hebben slaakt ze altijd een zucht van opluchting die ik bijna letterlijk kan horen.

Lewis daarentegen houdt van visite! Misschien zelfs wel iets te veel. Hij is sowieso al een redelijk actief mannetje, maar als we gasten hebben komt het AD/HD-stiertje in hem los (Jochem Meijer is er niets bij)! Hij klimt op schoot, dringt zich op, praat heel hard en aan 1 stuk door, weet niet van ophouden, wil ALLE aandacht… Waarschuwen heeft geen zin, in de hoek zetten al evenmin.
visiteLaatst kwamen vrienden van ons een hapje eten. Ze hebben net een huis gekocht waarin ze flink aan het klussen zijn. Ik wilde ze even uit het bouwvakkerskabaal halen, maar ik vrees dat Lewis meer herrie maakte. Ik weet bijna zeker dat zij een zucht van opluchting hebben geslaakt toen ze weer het geluid van klopboren en freesmachines hoorden. De opluchting moet haast net zo groot zijn geweest als die van Lola nadat ze hen kusjes had gegeven en ze had uitgezwaaid. Lewis deed er alles aan om onze vrienden niet naar huis te laten gaan. Nuchtere Robin was het om het even. Prima als er visite is, prima als we weer alleen zijn.

Ik weet niet zo goed voor wie ik het vervelender moet vinden: voor mezelf of voor onze gasten. Vinden onze gasten het eigenlijk wel vervelend of kunnen ze er wel om lachen?
Het hoort erbij, ik weet het. Maar toch baal ik er heel soms van, de ene keer wat meer dan de andere keer. Soms vind ik het vervelend dat ik niet zeker weet of de gasten er niet van balen dat Lewis voor de zoveelste keer door het gesprek heen zingt of ongevraagd op hun schoot klimt. De andere keer moet ik erom lachen, vind ik het aandoenlijk. Eerlijk gezegd ben ik heel blij dat vrienden en familie ook langs komen als de kinderen wakker zijn en niet alleen na kinderbedtijd. Misschien komen ze juist wel bewust als de kinderen op zijn, willen ze ze juist even zien. Keilief toch?

Vind ik het eigenlijk wel zo vervelend dat mijn kinderen zich anders gedragen als er visite is? Ach, het valt wel mee. Het zijn nou eenmaal kinderen, dat weet onze visite ook. En als niet…dan niet.

Hoe zijn jouw kinderen als je visite hebt?

Share

1 reactie

    • Mariëlle on 20 februari 2015 at 12:28

    Mijn lieve, meestal gehoorzame boefjes veranderen in de grootste uitslovers die ik ken. Ook ik ken ze dan niet meer terug. Tegenwoordig werkt het vaak wel als ik ze van te voren uitleg dat MIJN vriendinnen langskomen, en ze natuurlijk met ze mogen kletsen en hun kamer mogen laten zien en een tekening voor ze mogen maken, maar dat ik fatsoenlijk wil kunnen kletsen met MIJN vriendinnen en dat zij niet alle aandacht naar zich toe moeten trekken. Doen ze dat toch dan pak ik ze terug als hun vriendinnetjes op visite komen. Daar moeten ze om lachen, maar volgens mij snappen ze de boodschap 😉

Reacties zijn uitgeschakeld.