«

»

aug 26

Kleuter

Share

schoolEn dan moet mijn allerliefste zoon “ineens” naar school…
Ik snapte nooit zo goed wat moeders bedoelden als ze zeiden dat hun kindje ‘er echt aan toe was’, eerlijk gezegd leek dat me maar onzin. Totdat we terug kwamen van vakantie. Lewis wist dat het niet al te lang meer zou duren voor hij naar school zou mogen en veranderde hierdoor in een totaal ander kind. Net zo lief en vrolijk, dat gelukkig wel. Maar ik heb hem nog nooit zo zien stuiteren als die week. Als nooit tevoren kletste hij de oren van ieders kop af, danste hij of zijn leven er vanaf hing en sprong en rende hij door het huis alsof hij aan het trainen was voor de Olympische Spelen. Toen wist ik het: hij was er aan toe!

Mijn ware en ik moeten ons op de eerste schooldag splitsten: 1 mag mee met Lewis, 1 met de meisjes naar de peuterspeelzaal. Lewis kiest voor zijn papa (stiekem baal ik hiervan, ik mis DE eerste schoolochtend, maar tevens gun ik het mijn ware enorm) en ik mag met de tweeling mee. Alsof hij 3 dagen niet gegeten heeft propt Lewis zijn boterham naar binnen en staat een kwartier voordat hij weg moet al klaar met zijn jasje aan en zijn rugzakje om. Als hij dan ein-de-lijk weg mag, geeft hij mij en de tweeling een kus. Ik moet echt wel even slikken en ook Robin pinkt een traantje weg als haar broer deze grote stap neemt.

Wij vertrekken zo’n 10 minuutjes later. Maar dan zie ik dat de tas met fruit en drinken voor de meisjes weg is…meegenomen door mijn ware ben ik bang. Dan straks maar even heen en weer.
Als ik met een kopje thee aan een kleine ronde tafel vol speelgoed zit op de peuterspeelzaal (we krijgen natuurlijk niet altijd koffie of thee, maar ook hier laten ze de eerste dag niet zomaar voorbij gaan) komt mijn ware aanfietsen met de tas. De tas waarvan hij dacht dat de gymspullen van Lewis erin zaten. Op school aangekomen vond hij het toch wat veel klotsen voor wat kleertjes en gymschoentjes…

Om 11:30 uur haal ik m’n meisjes weer op en om 14:30 uur ’t ventje. Hij zal wel doodop zijn na de eerste dag….
NOT!
Met een glimlach van oor tot oor en zijn broek achterstevoren komt hij de school uit gehuppeld. “Dit is Lotte” zegt hij. “En Lotte komt vandaag bij mij spelen!”
Wauw!! Ik had niet verwacht dat het zo snel zou gaan! Natuurlijk weet je dat de speelpartijtjes ooit gaan komen, maar ik had er simpelweg niet op gerekend dat dit al zo snel zou zijn.
Mijn kleine ventje wordt groot, is nu een echte kleuter, gaat mee met andere kleuters en andere kleuters gaan met ons mee, heeft gym, kleedt zichzelf om, deelt zijn druifjes omdat zijn vriendinnetje per ongeluk een leeg bakje van huis heeft meegenomen, kan ineens heel goed zonder zijn zusjes, vertelt achterop de fiets en tijdens het avondeten wat hij allemaal heeft meegemaakt… Het is fantastisch en niet onbelangrijk: HIJ vindt het fantastisch. Ik ook, want (heel cliché) niets maakt een moeder gelukkiger dan een gelukkig kind. Maar eerlijk is eerlijk (en dit komt echt wel goed)….ik heb gewoon iets meer tijd nodig om eraan te wennen…

Share