«

»

sep 28

Dramaandag

Share

Monday-Morning-Challenge-600x600Door opstartproblemen zijn we al wat aan de late kant: vanochtend had ons hele gezin er moeite mee uit bed te komen. Geen probleem, dan zetten we “gewoon” een stapje harder. De aanhalingstekens zijn bewust, want gewoon een stapje harder doen met 3 ukkepukjes is natuurlijk helemaal niet zo gewoon. Daar denkt het drietal namelijk heel anders over.

Terwijl ik mijn tanden sta te poetsen houden de kids mij gezelschap in de badkamer. Lewis is zichzelf (op mijn verzoek) aan het aankleden en de meiden proberen zich van hun pyjamaatjes te ontdoen. Als ik van de wasbak omkijk staat Lewis in zijn ondergoed met zijn handen op de grond en zijn blote voetjes tegen de badkamerdeur…hij krijgt applaus van de tweeling…beide nog in hun pyjama’s. Ik vraag ze of ze wel een beetje op willen schieten, amper verstaanbaar door de tandenborstel in mijn mond. Als ik helemaal klaar ben is ook Lewis, op zijn sokken na (eerlijk is eerlijk: mijn fout, ik had ze niet klaargelegd), helemaal aangekleed. De zusjes zijn in halve pyjama’s aan het spelen met de blokken. ‘Oké Lola, ik kleed Robin vast aan dan kun jij intussen zelf dit broekje vast aandoen’. Hier scoor ik punten mee want ik weet dat ze graag zoveel mogelijk zelf willen doen. Terwijl ik Robin aankleed zie ik dat Lola hele andere plannen heeft. Haar schaterlach galmt door de kamer terwijl ze samen met Lewis op haar bed springt. Ik gooi er een waarschuwing tegenaan waarna ze op zoek gaat naar haar broekje (Huh? Werkelijk? Ineens? Kwijt?).
Als Robin klaar is zet ik Lola op de commode om ook haar aan te kleden. En wat ik al aan zag komen gebeurt: Lola is boos. Ze wilt het “zelluf doen”. Ik gebruik (kindvriendelijke, subtiele) judohoudgrepen, waar Dennis van der Geest nog wat van kan leren, om haar te kleden…en uiteindelijk met succes!

In de keuken kijk ik op de klok en ben verbaasd wanneer blijkt dat we nog ruim in de tijd zitten. Maar ook aan de ontbijttafel werkt het trio niet helemaal mee zoals ik had gehoopt. Korte versie? Ze kletsen te veel, bemoeien ze te veel overal mee, kibbelen te veel en eten te weinig.

Als uiteindelijk iedereen fris en fruitig in de gang staat verwisselen we onze sloffen voor schoenen. Ik geef iedereen de schoenen aan die ze vandaag aan moeten. Lola heeft veterschoentjes dus haar help ik, kan Robin intussen zelf haar laarsjes aantrekken. Als Lola niet alleen haar schoentjes, maar ook haar jasje aanheeft zie ik dat Robin de rits van haar laarsje niet dicht krijgt. Maar de gang is te klein als ik haar mijn hulp aanbiedt. Wanneer ook haar schoenen eindelijk goed zitten, trek ik haar jasje aan. In de haast wil ik de knoopjes dichtdoen…fout! Het gevolg? Een schelle stem (nee, zelluf doen!), een piep in mijn oren en een chagrijnige dochter…net wat we nodig hadden.
Lola en Lewis zijn zo vriendelijk zelf vast in de bakfiets te klimmen, Robin zet ik al schreeuwend en spartelend tegenover hen.

Ook nog! Met nog 5 minuten op de klok om op school te komen zie ik dat het zadel van de bakfiets veel te hoog staat voor mij (mijn ware heeft er als laatst mee gefietst en is onze regel ‘gelijk weer goed zetten’ blijkbaar vergeten). Gelukkig licht er een stuk gereedschap op….whahaha! Kom op, ik ben een vrouw, niet onhandig, maar hier kan ik niets mee, zeker niet in zo’n korte tijd. Ik besluit maar te gaan fietsen met het zadel op de ‘pijn-in-mijn-kont-stand’.

Onderweg tref ik veel moeders met hun handen in het haar, 1 oog gericht op hun kind(eren) en 1 op hun horloge. Kinderen die niet willen luisteren, boos zijn of niet meer op hun fietsjes willen stappen; het lijkt allemaal in de lucht te hangen vanochtend. Ook op school blijkt dat wij niet de enige zijn met maandagochtendproblemen. Een moeder op het schoolplein kijkt me vol begrip aan en zegt nog ‘Maandag hè, pffff!’ waarna ze haar dochters wat “aanduwt’ om wat sneller bij de deur te komen. Als ik Lewis samen met een te laat klasgenootje binnen heb gedropt zit het grootste deel van mijn maandagochtendmissie erop. Nog even de meiden naar de peuterspeelzaal brengen, waar ik me gelukkig niet voor hoef te haasten en dan kan ik weer rustig aan doen…
Zo, even lekker langzaamaandag.

Share