«

»

mrt 11

Mijn veld

Share

lepeltheorieEven leek ik uit het veld geslagen. Of misschien wel: even was ik uit het veld geslagen. Mijn veld. Drie kleine kids waarvan twee in de “we maken het mama moeilijk fase”, mijn  (on)gezondheid en de daarbij horende vermoeidheid, het weinig tot nooit een momentje voor mezelf hebben, het constant leven op klok….het werd me allemaal even te veel.

Een paar weken geleden begon de vermoeidheid constant achter mijn ogen prikken en mijn lontje werd steeds korter en korter. Met de dag raakte ik sneller geïrriteerd en begonnen naast de vermoeidheid ook de tranen steeds vaker achter mijn ogen te prikken. Totdat het welbekende emmertje overliep en ik op een zaterdag heel erg boos werd op mijn kinderen, 1 draakje (mijn munchkin) in het bijzonder. Ik ben met spullen gaan gooien (geen zorgen, niet raak) en heb taal gebruikt die ik normaal nooit zou gebruiken in het bijzijn van mijn kinderen, om daarna in huilen uit te barsten. Alles onder het toeziend oog van mijn drietal. Arm stel… Diezelfde avond kroop mijn munchkin bij me op schoot, ze aaide me en gaf me kusjes. Ik geloof dat ik me nog nooit zo schuldig heb gevoeld.
De week erna zat ik samen met mijn ware bij de huisarts, heb ik mijn verjaardagsfeestje afgeblazen en vertelde ik mijn verhaal aan vrienden, familie en mijn werkgever. Tot mijn grote verbazing (en vreugde) was er niets dan begrip! Van alle kanten kreeg ik hulp, lieve woorden en schouders toegereikt. En waar ik anders alles zelf probeerde op te lossen, heb ik nu voor het eerst alles met beide handen aangegrepen.
Ik had me er al bij neergelegd dat ik ziek ben en ik probeer me er nu ook bij neer te leggen dat ik moe ben. Niet makkelijk, maar het moet. Voor mij horen ziek en moe zijn nu eenmaal bij elkaar, ik ben een spoony…(spoon theory) Ik ben erachter gekomen dat perfectionisme en colitis ulcerosa (chronisch ontstoken dikke darm) minder goed bij elkaar passen en dus moet ik prioriteiten stellen, keuzes maken. Daar ben ik de afgelopen weken mee bezig geweest. Niet bepaald een leuke bezigheid maar nu al werpt het zijn vruchten af. En ik moet wel, voor mezelf, mijn ware en vooral voor mijn kinderen. Ons huis is een rommeltje, so be it! We eten wat vaker makkelijk, so be it! Ik pak wat vaker de auto dan de fiets, so be it! Ik ga vaker vroeg naar bed, so be it! Een greep uit de veranderingen in “mijn veld”. So far so good. Ik moet “gewoon” een goede balans vinden. Ik zoek naar een manier om moeder (lees: stylist, taxi, dokter, kok, speelmaatje, tovenaar enz.) te zijn en een paar avonden per week nog genoeg lepels over te hebben om te werken. Dan zou het ook nog eens heel fijn en niet onbelangrijk zijn als ik af en toe wat energie over zou houden voor mijn ware….en hier en daar voor een momentje met mijn vrienden… Een hoop te puzzelen dus nog!

Maar het komt goed. De lente komt eraan, hopelijk geeft de zon mij ook wat extra lepeltjes. En in januari wordt de tweeling 4 en gaan ze naar school. Dan zal mijn veldje er weer heel anders uit gaan zien. Ik ga er vanuit dat ik dan weer wat meer energie overhoudt voor andere dingen! Tot die tijd zijn mijn lepeltjes vooral voor mijn gezin!

Share