«

»

aug 20

Luxemburg vs Frankrijk

Share

cyntia-de-verhalenmakersLuxemburg! Dat was onze bestemming voor dit jaar. Elk jaar weer twijfelden we: durven we er dit jaar heen, of gaan we voor de zekerheid van mooi weer? We gaan met ons gezinnetje maar 1 keer per jaar op vakantie dus steeds hebben we voor de laatste optie gekozen en trokken we met onze 3 kinderen naar Frankrijk of Italië om daar onze tent op te zetten en te genieten van de mooie landen en de zon. Dit jaar niet. We waagden de gok

Angstvallig hielden we al 2 weken voor de vakantie de weersvoorspellingen in de gaten. Al snel kwamen we erachter dat die per dag, site, app en weerman verschilden. Dus keken we niet meer, knoopten ons aanhangertje achter onze oude Renault Kangoo (bij onze kinderen beter bekend als ‘de groene’) en vertrokken we op maandagmorgen met volle auto en aanhanger richting de camping waar we een plekje gereserveerd hadden. 19 nachten Luxemburg, wat keken we ernaar uit!

Bij de receptie zat een vriendelijke, Engels sprekende, blonde dame. Zoals ze de glimlach op haar gezicht toverde, toverde ze haar zoon van achter naar voor de balie en hij mocht ons onze plek wijzen. Welke taal zoonlief sprak was ons niet duidelijk, want hij sprak niet. Zonder een woord te wisselen liepen we in te snelle vaart voor de korte beentjes van de kinderen achter hem aan. Achter een voetbalveld en naast een bouwput waar hard gewerkt werd door de bouwvakkers was onze plek. Nee dus! Terug bij de receptie gaf ik aan dat we hiermee niet akkoord zouden gaan en dolgraag een ander plekje wilden. De dame had er alle begrip voor en voor we het wisten liepen we weer achter zoonlief aan naar een ander plekje: precies te klein voor onze zes persoons tunneltent. Gelukkig gaven de kampeerders naast dit plekje aan morgen te vertrekken dus besloten we voor die nacht onze 2 pop-up puptentjes op te zetten. Onze kinderen dolblij want nu mocht de tweeling bij mij slapen en ons zoontje bij mijn ware. Op dit punt was het nog niet tot me doorgedrongen dat niemand nog de behoefte had zich van zijn of haar lange broek te ontdoen.

In de ochtend werden onze dochters en ik verkleumd wakker. Mijn tenen waren zelfs ietwat gevoelloos en de lipjes van onze kleinste dochter kleurden richting paars. Ik smste naar mijn moeder en een vriendin. Ik kreeg goed nieuws terug: nog even doorbijten, over een paar dagen werd het beter weer! Toen onze buren vertrokken waren ruilden we de kleine tentjes in voor de grote en gaven we onze spullen “vaste” plekjes. Terwijl onze zoon al vriendjes had gemaakt en aan het voetballen was reden aan de andere kant van het hegje de tractoren af en aan met grasmatten. Een rondje over de camping leerde ons dat de grasmatten voor aan het zwembad waren, de tractors best hard reden en de korte weg naar het sanitairgebouw een gevaar was voor onze kinderen. Toen we er na weer een koude nacht, de volgende ochtend achter kwamen dat de weersvoorspellingen weer gewijzigd waren, besloten we naar Frankrijk te gaan. De nog steeds vriendelijke dame had er alle begrip voor en godzijdank kregen we al ons geld terug.

De tent afbreken en auto en aanhanger inpakken was nog nooit zo snel gelukt en voor we het wisten zaten we weer in ‘de groene’. Onderweg naar de zon.

In de Lorraine vonden we vlakbij Nancy een Municipal camping waar ze he-le-maal niks hadden! Geen stroom, geen Wi-Fi, geen vers brood in de ochtend. Het was een veldje met daarop 5 of 6 caravans (aan het gras er omheen te zien waren dit waarschijnlijk vaste plekken),een oude glijbaan, 2 schommels en een klein gebouwtje. In de ene kant van het gebouwtje bevonden zich 2 douches, 2 wc’s en een paar wasbakjes. In de andere kant van het gebouwtje zat een dichte deur en het kantoortje van de campingbeheerder; een lieve man op leeftijd die geen woord over de grens sprak.

We vonden het hier heerlijk! We bleven 3 nachten en genoten volop van niks! De campingbeheerder was zo blij dat er iets gebeurde op zijn al zo goedkope camping dat we niet meer hoefden te betalen voor de douchemuntjes en gebruik mochten maken van zijn stroom door middel van stopcontacten die zich achter de gesloten deur bevonden.

Na 3 heerlijke nachten in onze puptentjes trokken we nog verder naar het zuiden. Het was hier al warmer dan in Luxemburg, maar we wilden meer.

We reden tot we honger kregen en gingen naar een McDonald’s om onze maagjes te vullen, de kinderen te verblijden met een Happy Meal en om gebruik te maken van gratis Wi-Fi. Toen we geen leuke camping in de buurt konden vinden besloten we onze puptentjes nog 1 keer op te zetten op de dichtstbijzijnde camping en de dag erna opzoek te gaan naar een camping waar we rest van de vakantie konden blijven. De dichtstbijzijnde camping bleek een hele grote, massale camping te zijn. Zacht uitgedrukt niet ‘ons dingetje’. Een enorme receptie, een grote bar, 3 zwembaden, minigolfbaan, tennisbaan, (voor mijn gevoel) duizenden plekken hutje mutje op elkaar, sanitairgebouwen waar je in kon verdwalen en waar de toiletten geen brillen hadden omdat die anders gesloopt zouden worden, harde muziek uit tenten, caravans waar je van buitenaf kon zien en horen dat er binnen tv werd gekeken. Ons 5 jaar jonge minimalistische zoontje vroeg die avond:”gaan we morgen alsjeblieft hier weg?’’ Dat deden we.

We ontbeten niet eens op de camping maar (boften onze kinderen even!) bij een McDonald’s in de Drôme. Daar vond ik op een forum leuke recensies over een camping een uurtje bij onze ontbijttafel vandaan. Toen we aan kwamen rijden en het bordje ‘complet’ zagen, zakte de moed een beetje in onze slippers. Om er toch zeker van te zijn maakte ik de kinderen wakker (die moesten mee, want schattige kinderen met grote ogen en flapperende wimpers verrichten wonderen) en liepen we toch even naar de receptie. We liepen langs het kleine rustige zwembad naar de bar/receptie die zich bevond aan een terrasje waar een met druivenstruiken gevuld afdak zorgde voor schaduw en die gevuld was met 6 houten picknicktafels en een fonteintje.

Een vriendelijk Française liep met ons mee de camping op. Deze was groot maar had maar zo’n 40 plekken, een kabbelend beekje, een mooi, schoon sanitairgebouw (met regendouches!), hier en daar stenen Flinstone-achtige tafels, een houten speeltuintje die door de 3 grote bomen er omheen altijd in de schaduw was… En vanaf ons prachtige plekje konden we onze kinderen overal in de gaten houden. We bleven 13 nachten, gingen met pijn in ons hart (en een andere auto*) weer naar huis, hebben onze kinderen moeten beloven dat we hier ooit weer terug zullen komen… Daar is geen twijfel over mogelijk!

* De Groene hebben we met een kapotte luchtklep achter moeten laten bij een garage in Frankrijk. We zijn met splinternieuwe Kia Sportage (‘De Witte’) naar huis gekomen. Dat had heel wat voeten in aarde, maar dat is een ander verhaal.

 

Share