«

»

aug 23

Wat een bak.

Share

bakfiets-27807De eerste peuterspeelzaal- en schooldag is weer een feit. Het “gewone” leven is weer begonnen.
Om 06:45 uur verbaast het me dat mijn wekker gaat, voor de vakantie waren mijn kinderen die altijd voor. Dit keer niet. Drie kwartier later, als ik fris en fruitig ben, besluit ik ze toch maar wakker te gaan maken.
Ik help ze met aankleden (kunnen ze prima zelf, maar niet met nog 40 minuten op de klok voor we moeten vertrekken) en niet veel later zitten we met z’n viertjes aan de ontbijttafel.
Iets te laat verplaatsen wij ons na een beker melk, het eten en het poetsen van onze tanden richting de garage om de bakfiets en de “cruiser” van Lewis naar buiten te rijden. Iets te laat omdat ik me niet had bedacht dat Lewis nooit eerder zelf naar school is gefietst. Voor de vakantie wilde hij nog helemaal niks weten van zelf fietsen. Nu, na de vakantie en 5 jaar oud in plaats van 4 jaar jong, wilt hij niks meer weten van de bakfiets.
De regen komt met bakken uit de hemel, maar we hebben geen keuze. In de bakfiets staat een grote bak met in de vakantie gepoetste (lees: in de wasmachine gewassen) duplo van school. De bak is open dus de tweeling, die er tegenover zit, heeft de taak de vuilniszakken die ik er overheen gedrapeerd heb, goed vast te houden. Op school aankomen met zeiknatte duplo is natuurlijk not done. Robin en Lola nemen hun taak uiterst serieus en ik besef me dat dit er best raar uitziet: 2 kleine meisjes in knalroze regenjasjes met hun capuchons op, voorovergebogen om zo de flapperende, knaloranje vuilniszakken op hun plek te houden. Maar ze klagen niet. Dus ik klaag ook niet.

Ietwat verzopen komen we aan op school, waar Lewis geen tijd blijkt te hebben ons gedag te zeggen en in no time in zijn klas opgaat tussen de andere kinderen. Fijn voor hem. Minder fijn voor mij.
De meisjes en ik gaan naar de volgende bestemming: de peuterspeelzaal. De regen is nog steeds niet gestopt. Gelukkig krijg ik op de eerste dag van een nieuw peuterspeelzaaljaar een lekker kopje warme thee voordat ik later weer de regen mag trotseren. De meisjes gaan braaf naast elkaar aan een tafeltje zitten kleien en lijken spontaan hun stembandjes te zijn verloren. In stilte vraag ik me af waarom dat thuis nooit gebeurt.
Waar ik Lewis verliet met een brok in mijn keel omdat hij na 6 weken weer zo makkelijk (of eigenlijk geen) afscheid nam, verlaat ik de meisjes met een brok in mijn keel omdat ze met bambie-ogen aankijken en willen dat ik bij ze blijf.
Ik fiets weer naar huis om de bakfiets om te ruilen voor mijn gewone fiets. Het ziekenhuis is net even iets te ver om naar toe te fietsen op mijn lompe, zwaartrappende bakfiets (zonder trapondersteuning!), dus kies ik voor mijn tweewieler. Ik gooi ook even snel een sjaaltje om mijn nek omdat ik het na 3 keer door de regen fietsen toch wat koud begin te krijgen. Na mijn bezoekje in het ziekenhuis, vertrek ik na ruim een uur weer richting huis waar ik mijn fiets weer omruil voor de bakfiets. De meisjes mogen weer opgehaald worden. De regen lijkt vandaag niet te stoppen.
Om 14:30 is Lewis uit van school. Omdat de bakfiets een bakwaterfiets wordt als ik ‘m buiten laat staan, haal ik hem weer uit de garage, zet ik de meisjes er weer in en fietsen we naar school.
Ik moet Lewis een beetje aanduwen om op tijd thuis te zijn om snel nog even wat te kunnen drinken en een koekje naar binnen te kunnen werken. Daarna moet zoonlief naar zwemles.
Inderdaad. Voor de tiende keer stap ik op de fiets, dit keer richting het zwembad. Als ik zie dat Lewis zich weer als een visje in het water voelt vertrek ik weer naar huis. Gelukkig haalt mijn ware Lewis op na het zwemmen. Dus voor de laatste keer zet ik de meisjes in de bakfiets, leg ik de cruiser erin (want na het zwemmen zit fietsen er niet meer in) en fiets ik weg.
Eindelijk is het is droog…

Share