«

»

aug 30

Sneeuwwitje en de fluitketel

Share

davIn april vorig jaar bracht Lola haar eerste bezoekje aan de oogkliniek. Ze keek scheel. Nu zijn we bijna 1½ jaar, 7 bezoekjes bij de orthoptist en 5 brillen verder en onze kleine diva kijkt nog steeds scheel. Als ze haar brilletje op heeft zien we haar oogjes geregeld afdwalen, als ze geen bril op heeft verdwijnen haar mooie bruine pupillen vaak helemaal in de hoek.

Lola zit weer bij me op schoot bij de oogarts te turen naar het lampje van Cindy, de orthoptist. Voor het eerst in 1½ jaar zit niet Sneeuwwitje, maar een kikker op het lampje. Voor Lola een fijne verandering, want intussen kan ze met bril, zonder bril en met haar ogen dicht vertellen welke kleur de jurk van Sneeuwwitje heeft. Na het lampje krijgt ze een bril over haar gewone bril op haar neus en mag ze zeggen wat ze op de plaatjes ziet. Nog altijd staat er naast onder andere de vlag, kat en schoen ook een fluitketel op de poster. Nog altijd weet Lola niet wat een fluitketel is en nog altijd vraag ik me af hoe Cindy nu weet of Lola wel of niet kan zien wat het is. Ik vertrouw dan ook maar op haar deskundigheid en ervaring.

oogarts

Het blijkt tijd voor de volgende stap: een strabismus-operatie (ook wel scheelzienoperatie genoemd).
Stiekem zijn we blij want onzeker als Lola is zal ze blij zijn als ze van haar bril verlost wordt en zij van de tweeling niet meer “die met de bril’ zal zijn. Maar niets blijkt minder waar: ook al zal ze na de operatie niet meer scheel kijken, waarschijnlijk zal ze nog steeds een brilletje moeten blijven dragen.
We maken voor over 2 maanden weer een nieuwe afspraak met Cindy, maar ook met de oogarts die strabismus-operaties uitvoert. Als de oogarts er hetzelfde over denkt als de orthoptist wordt de boel in gang gezet en zal Lola aangemeld worden voor haar operatie.

Thuis lees ik de folder (Strabismus-operatie, informatie voor ouders/verzorgers) door die we vanuit de oogkliniek hebben meegekregen. Ineens moet ik huilen. Zo stom! Ik weet natuurlijk dat dit beter is voor Lola, dat het best een simpele ingreep is (al moet ze wel onder algehele narcose en duurt de operatie 30 tot 60 minuten) en dat ze dezelfde dag weer mee naar huis mag. Maar toch… Lola. Ziekenhuis. Ik krijg spontaan flashbacks van Robin en Lola en de 4 ziekenhuizen waar ze de eerste 3½ maand van hun jonge leventje hebben doorgebracht. Ik pak Lola op. Ze snapt niet waarom ik huil maar ze doet haar bril af om me makkelijker een dikke knuffel te kunnen geven. Dan laat ze me los en kijkt ze me aan…met 1 oog. Mijn troost: over een poosje zal ze me met beide ogen aan kunnen kijken en zullen mijn tranen van geluk zijn.

Share