«

»

sep 15

Brug naar nieuw leven

Share

speelkoffer-clini-clownsDaar sta ik dan, aan het begin van de brug. De laatste keer dat ik over deze brug liep was in februari 2013, op mijn verjaardag. Toen sneeuwde het buiten, nu is het met 30°C de warmste 14 september ooit. Ik heb een brok in mijn keel en ik voel mijn hart bonzen. Ik moet de brug over.

Stapje voor stapje schuifel ik de brug over, maar halverwege blijf ik staan. Aan de linkerkant kijk ik naar beneden. Bewust, want ik weet dat de rechterkant een tranentrekker is. Nog steeds pronkt daar de enorme witte kat in haar net iets te korte jurkje. Onveranderd staat ze daar, hand in hand met haar kitten. Ze laten hun hondjes uit op de gekleurde cirkels binnen het hek. ‘Vrouwen en kinderen eerst’ heet het kunstwerk.
Vlak naast de brug staat ook  nog steeds de boom met tussen zijn bladeren een rode papegaai. Door zijn vriendelijke uitstraling doet de boom me denken aan de sprookjesboom in de Efteling. Nog nooit eerder was me dat opgevallen, waarschijnlijk durfde ik destijds niet aan sprookjes te denken.

Ik doe een stap terug en twijfel. Zou de koffer er nog steeds staan? Emotie en nieuwsgierigheid raken verstrengeld. De nieuwsgierigheid wint. Ik loop naar de reling en kijk over de rand. Nog steeds staat daar die prachtige grote koffer. Terwijl ik de koffer met al haar vormen, haar vele kleuren, de laatjes, doosjes en de vrolijke poppetjes bewonder voel ik een traan over mijn wang rollen. De prachtige koffer van de Clini Clowns, pronkend in de hal van de kinderafdeling van het ziekenhuis, die ons zoveel troost en afleiding heeft gegeven.

Ik ben de brug over. Dit is de plek waar we drie maanden doorbrachten. De plek waar we onze dochters voor het eerst vast mochten houden. De plek waar Lola in haar eentje achter werd gelaten toen haar zusje naar Utrecht moest. De plek waar Robin meer voor haar kiezen kreeg dan de meeste volwassen mensen in hun hele leven. De plek waar we alle drie voor onze levens hebben moeten knokken. De plek waar mensen rondlopen die onze levens hebben gered.

Dit is ook de plek waar mijn vriendin haar (toen nog prille) liefde aan mij voorstelde. Haar ware liefde, ze nam hem mee. Hij was haar steun toen ze in deze onzekere periode onze vechtende tweeling kwam bewonderen.
Nu is dit de plek waar hun kerngezonde zoontje is geboren. De plek voor nieuw leven. Ik veeg mijn tranen weg en verman mezelf.
Ik ga op kraambezoek.

Share