«

feb 24

Terug

Share

21maartWe zijn welkom. Over iets meer dan drie weken gaan we terug naar de plek waar de meisjes zijn geboren. Nadat ze van Nijmegen naar Arnhem verhuisden ben ik 4 terug geweest in het Radboud Ziekenhuis; drie keer voor controle en een keer op kraambezoek. De brug naar nieuw leven ben ik nog maar een keer over gegaan, gelukkig naar de naar de kraamafdeling en niet naar de NICU. De afdeling Neonatologie ben ik dus nooit meer binnen gestapt.

Nu gaan we terug om twee redenen: mijn boek en een stukje afsluiting.
Ik had de eerste 6000 woorden van ‘Te vroeg’ naar een schrijfcoach gestuurd en een van haar adviezen was om meer met de ruimtes te doen waar alles zich afspeelt. ‘Wat zie je, hoe ruikt het er, welke geluiden hoor je, wat voel je’. Neem de lezer mee.’ Maar hoe doe je dat als je het zelf niet meer precies weet? Precies. Door terug te gaan! Dit keer moet ik ervoor zorgen dat ik het niet weer vergeet. Dus niet vergeten: pen en papier mee!

Door terug te gaan hopen we (want mijn ware wilt graag met me mee) ook een heftige periode uit ons leven een stukje af te kunnen sluiten. Nijmegen is voor ons nooit goed afgesloten. Het was Valentijnsdag, de meiden waren anderhalve maand oud toen we een telefoontje kregen van het Radboud: Robin en Lola moesten naar Arnhem! Er was plek nodig op de NICU en op de High Care was geen plek voor hen. Een van de meisjes was zelfs al met een ambulance onderweg naar Arnhem! De ander zou kort erna ook vertrekken. Als een malle vertrokken we richting Arnhem om daar de helft van onze tweeling nog op te kunnen vangen. De dagen ervoor werd er nog gezegd dat Robin nog niet klaar was voor de High Care. De artsen en verpleegkundigen in Arnhem en Robin zelf hebben dan ook (weer) aardig voor haar leventje moeten knokken.
Hun verhuizing was één groot vraagteken. Maar we hadden de tijd, kracht en behoefte niet om toen terug te gaan om vragen te stellen. De meisjes (en hun grote broer) waren belangrijker en we namen ons voor terug te gaan naar Nijmegen als alles achter de rug was.
Maar natuurlijk: van uitstel komt afstel. Of toch niet? We gaan terug. Gaan we onze vragen nog stellen? Kan dat nog na zo’n lange tijd? Kunnen ze ons nog antwoorden geven? Weten ze eigenlijk nog wel wie Robin en Lola zijn? Als we de kans krijgen een arts en/of verpleegkundige te spreken, hebben we dan nog meer vragen?
Gelukkig hebben we nog ruim drie weken om hierover na te denken (tips zijn welkom). Nog drie weken, dan gaan we terug… Als ik eraan denk begint mijn hart al sneller te kloppen, krijg ik een brok in mijn keel en prikken de tranen achter mijn ogen. Nog drie weken, niet vergeten: tissues mee!

Share