Avondvierdaagse, maar dan positief

Share

In de aanloop naar de avondvierdaagse kwam ik online zoveel negatiefs tegen. Klagende moeders, opsommingen waarom de avondvierdaagse niet leuk is, blogs met horrorverhalen en zelfs ‘hoe-overleef-ik-de-avondvierdaagse-lijstjes’.
Eerlijk? Ik snap hier niks van! Natuurlijk is het vier dagen Weer Online in de gaten houden, organiseren, plannen en puzzelen (maar hé; dat doen wij moeders toch gewoon even?), maar ik ben van mening dat je hier ook absoluut iets voor terugkrijgt.

Even voorstellen
Er zijn ouders die door hun werk (of andere belangrijke bezigheden) niet of nauwelijks op het schoolplein komen. De avondvierdaagse is  een goed moment om leerkrachten, klasgenoten en hun ouders te ontmoeten. Eindelijk gezichten bij al die verhalen van de kinderen, en je weet ook meteen naar wie je je kind liever niet meer stuurt voor een speelafspraakje. Grapje natuurlijk (want dat weet je als moeder zijnde vaak al in de tweede week van de schoolcarrière van je kind 😉)
Het schept ook een onderlinge band. Zie je dat een kind afdwaalt, dan haal je die even terug. Zit een kind vast met een oorbel in haar rugzak, dan bevrijd je haar. Zie je dat kinderen met stokken bijna in ogen en door brillen prikken, dan pak je die af (de stok dan hè, niet de bril). En dit alles geldt natuurlijk niet alleen voor je eigen kinderen, maar je helpt elkaar. Het is een wisselwerking. Dat is fijn, dat schept een band.

Me Time
Als je de luxe hebt is dit dé kans voor me-time. Om en om lopen en als je het goed aanpakt heb je twee avonden bank en beeldbuis voor jezelf. Niks mis mee toch?
Voor mij was dit het laatste jaar waarin ik twee avonden me time had tijdens de vierdaagse, volgend jaar moeten mijn ware en ik ons opsplitsen en wordt het waarschijnlijk om en om vijf en tien kilometer wandelen. Dus als het kan: neem het ervan!

Delen
Kinderen delen vier avonden vooral snoep, maar ook voor ouders is er genoeg te delen.
De serie-tips vliegen je om de oren. Heerlijk! Waarschijnlijk heb je ‘m al, maar zo niet dan is de avondvierdaagse hét moment om de app van Netflix op je telefoon te zetten. Elke tip voeg je meteen toe aan je lijst en na vier dagen puilt je lijst gegarandeerd uit.
Naast serie-tips worden hier en daar ook geheimpjes en roddels gedeeld. Hartstikke fout en je doet weinig tot niks met deze informatie maar dit zijn toch een beetje de guilty pleasures van vier avonden wandelen.

Snoep
Ik koop voor de avondvierdaagse weinig snoep. Een paar mixzakjes, wat pepermunt en een zak sinaasappels is meer dan voldoende. De laatste twee worden trouwens samengevoegd. Yep, precies zo vies als het klinkt. Toen ik op de basisschool zat likte de hele school al aan pepermuntjes op een halve sinaasappel verpakt in een katoenen zakdoek. Iedereen…behalve ik. Ik vond mezelf ontzettend zielig en elk jaar weer was ik verdrietig omdat mijn moeder het toch echt te vies vond. Nu snap ik dat. Maar ik snap ook hoe het is als je één van de weinige bent die niet mee mag doen aan de ranzigheid. Dus ja: mijn kinderen lopen avond aan avond likkend aan een zakdoek door bos.
De sinaasappel zorgt er ook voor dat veel snoep vaak in hun tasjes blijft zitten en zo hou je gewoon weer snoep over voor een avond later.
De laatste avond krijgen de kinderen zo ontzettend veel snoep dat de snoepvoorraad weer voor een heel jaar is aangevuld, hoe handig!

Sleeptouw
Er zijn kinderen die veilig bij hun ouders in de buurt blijven en kinderen die twee keer zo veel lopen omdat ze steeds voorop lopen en geregeld even komen kijken of hun ouders het nog doen. Onze dochters horen bij de eerste. Zoonlief vindt zichzelf daar te stoer voor en hoort al sinds groep twee bij de laatste. Beide is prima. Het houdt de variatie er lekker in en eerlijk is eerlijk; ik vind het ook nog wel een prettig idee de meiden in mijn vizier te hebben.
Super om te zien; vriendjes en vriendinnetjes die elkaar door de zware momentjes heen helpen. Mijn meiden hadden vooral de eerste twee avonden af en toe last van zere beentjes en buikpijn. Als oudere schoolgenootjes hen dan mee op sleeptouw nemen word ik toch echt wel een beetje warm van binnen. Al kletsend en lachend vergeten ze in no time dat ze eigenlijk hadden aangegeven naar huis te willen.

Laatste avond
En dan is er de avond van de defilé. Die bestaat vooral uit wachten, slenteren, wachten, slenteren en nog meer wachten en slenteren. Precies op die avond besef ik me hoeveel respect ik heb voor al die kinderen. De ouders beginnen snakkend naar koffie of alcohol al vlot te klagen over het geslenter en gewacht (ja hoor, ik ook), maar bij de kinderen lijkt de energie niet op te kunnen en die spelen, klauteren en rennen nog wat extra kilometers door het bos.
Zo’n twee uur na kinderbedtijd kunnen we richting onze fietsen lopen. Ouders met zo goed als lege rugzakken en  kinderen stuiterend, vies, bezweet en beladen met medailles, cadeautjes, chocola en snoep. Klagen doen ze niet.
Veel te laat liggen onze kinderen, met suiker gevulde buikjes en met heel veel kilometers in hun korte beentjes, gedoucht en wel in bed. Vijf minuten later zijn ze uit. Wij ploffen op de bank en trekken een flesje wijn open, wat zijn we eraan toe. Mijn ware schenkt twee glazen in. Met moeie benen, maar met een tevreden en voldaan gevoel val ik naast een vol glas wijn in slaap. Man wat ben ik trots!

Share

4 reacties

Naar het reactie formulier

    • Amber on 15 juni 2019 at 13:13

    Leuk geschreven Cyn! Ik krijg spontaan zin in wandelen haha 😉

      • Cyn on 15 juni 2019 at 20:59
        Author

      Thnxxx Amber!

    • Ellen Hooijer on 15 juni 2019 at 15:46

    Hoi Cynthia,
    Wat leuk om je blogs te lezen zeg (met teeugwerkende kracht)!

    En wat stoer dat je een carrière switch aangaat, ik wens je heel veel succes hierbij! Ga ervoor!

    Groetjes Ellen Hooijer

      • Cyn on 15 juni 2019 at 21:00
        Author

      Dank je wel Ellen.
      Ga ik zeker doen. Heel spannend allemaal, maar ik heb er ook ontzettend veel zin in!

Reacties zijn uitgeschakeld.