Weer naar school

Bijna twee maanden zijn de kinderen thuis geweest. Ze waren we door dolle heen toen bekend werd gemaakt dat ze weer naar school mochten. En ik was misschien nog wel blijer dan zij! Met twee dagen per week zijn we er natuurlijk nog niet, maar het voorzichtige begin is er. Na de eerste schooldag vraag ik me twee dingen af: hoe hebben de kids het gehad en wat hebben ze na deze bizarre periode verteld in het eerste kringgesprek? 

Klompenpaden en geocachen

De oudste van het stel heeft verteld dat we twee (zijn woorden) supervette dingen hebben ontdekt: klompenpaden en geocaching. ‘Niemand wist wat geocachen was dus ik moest het helemaal uitleggen!’ Vervolgens vertelt hij mij hoe hij heeft uitgelegd wat geocaching is. ‘Ik heb gezegd dat we schatten hebben gezocht met een app. En dat er soms cadeautjes inzitten. Dat ze soms groot en soms klein zijn. Dat er één steeds weggehaald wordt en dat we er één echt niet kunnen vinden.’ Ik geloof echt dat níemand in de klas er nu enig beeld bij heeft. Op zijn zusje na dan. Robin vult Lewis nog even aan door te zeggen dat hij is vergeten te vertellen dat caches soms ook in hele kleine kokertjes zitten. Want dat had zijn verhaal natuurlijk veel duidelijker gemaakt. 

Tand kwijt

‘Ik heb verteld dat ik mijn tand kwijt ben geraakt!’ Acht weken lang hebben we op elkaars lip gezeten. Huiswerk gemaakt, spelletjes gespeeld,  bouwwerken gemaakt van oud hout, gewandeld, gefietst, vier nachten gekampeerd (op de oprit), films gekeken, de trampoline heeft overuren gedraaid, gebarbecued, ‘schatten’ gezocht, ze hebben op een paard gezeten, alpaca’s geaaid en kangaroes met jonkies bewonderd… En Robin vertelt dat ze een tand is kwijt geraakt. Helemaal niet erg. Juist heel bijzonder hoe het brein van een kind werkt. Zij vertelt wat in haar ogen belangrijk was, en dat was haar tand. Wat ze nog niet weet is dat ik haar straks heel blij ga maken. Vandaag is haar tandje namelijk weer boven water gekomen in de badkamer. 

Lekker makkelijk

En dan is er Lola. Waarschijnlijk heeft ze niets verteld in de klas of heeft ze nu even geen zin dat aan mij te vertellen. Lola is van het makkelijke. ‘Oh, ik heb ook verteld van de klompenpaden en schatzoeken waarvan ik niet meer weet hoe het heet.’ ‘En verder?’ ‘Ik heb ook verteld van Robins tand.’ Maar natuurlijk, Lola. Ze zit niet bij haar broer en zus in de klas, dus zonder getuigen maak ik geen schijn van kans als ik zeg dat ik het niet geloof. Dus als een brave moeder knik ik en vraag ik of ze niet ook verteld heeft van haar “zwemlessen” op het veldje. ‘Oh ja, dat ook nog ja.’ Zo. Mooi makkelijk.

Hoe was het?

Dat is een vraag met een veel makkelijker en duidelijker antwoord. In koor: ’Leuk!’ Zijn jullie blij dat jullie morgen weer thuis les krijgen?’ In koor: ‘Nee!’ Top! Dan hebben ze het echt leuk gehad op school. Het is fijn dat ze vol overtuiging antwoordden, want het is in deze nieuwe situatie lastig een voorstelling te maken van hoe het er op school aan toegaat. Dat ze het (op een veilige manier) naar hun zin hebben is het belangrijkste. Dat, en dat ik twee dagen per week weer ongestoord kan werken natuurlijk 😉 Zij blij, ik blij. Win win. Over twee dagen mogen we weer! 

Hoe vinden jullie kids het dat ze weer naar school mogen? 

Share

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *