Ik haat jou! ❤

Elke ouder weet dat ‘ik haat jou’ ooit een keer naar je toe geslingerd zal worden. Elke ouder weet ook dat een kind op jonge leeftijd waarschijnlijk op dat moment je bloed wel zou kunnen drinken, maar ‘ik haat jou’ absoluut niet meent. Waarom deed het dan zoveel met me, toen vanmorgen door mijn jongste telg de allereerste ‘ik haat jou!’ naar me geschreeuwd werd?

Kleding in de mand

Voor onze tweeling geldt: ‘s Avonds leg je je kleren in een mand op je kamer. Ik bepaal vervolgens of je dit de volgende dag nog een keer kan dragen, of het gaat de wasmand in. Waarom alleen voor Robin en Lola? Omdat Lewis altijd keurig zijn kleren aan zijn bedtrappetje hangt, in de was doet of bij twijfel het even navraagt. De dames laten in de regel hun kleding vallen, daar waar ze zich uitkleden. Met als gevolg dat kleren geregeld zoekraken. Het heeft even geduurd maar inmiddels leeft Robin de ‘mandregel’ aardig na. Bij Lola ligt dat iets anders.

Overal!

Van Robin weten we dat ze nogal verstrooid is. Als zij haar kleren niet opruimt is dat meestal omdat ze het vergeet. Als ik haar vraag een paar sokken aan te trekken, komt ze soms na een uur op blote voeten terug. Wat ze gedaan heeft? Geen idee. Wat ik had gevraagd? Vergeten. Lola is niet verstrooid. Lola is ehm… lui💞 Yep. Waarom zou je kleren in een mand doen, als je ze de volgende dag ook gewoon vanaf de grond aan kan trekken? Als Lola zich om moet kleden om naar zwemmen te gaan (gesloten kleedkamers, dus thuis badpak al aan met iets makkelijks erover) vinden we haar sokken in de tuinkamer, onderbroek in de woonkamer, shirt in de badkamer en broek in de kamer van Lewis. De mand blijft leeg. 

Het doet pijn

Zoals te verwachten zijn er in de ochtend geregeld frustraties of komen we bijna te laat op school en werk omdat Lola kleding niet kan vinden. Normaal help ik uiteindelijk om toch op tijd te komen. Vandaag besloot ik het te laten gaan. Lola was haar kleding kwijt, dus ik vond dat ze prima in haar pyjama naar school kon. Ze mocht ook verder zoeken, dan zou ik Robin en Lewis vast naar school brengen en gewoon nog een keer naar school fietsen voor Lola. Boos! En dat is heel zacht uitgedrukt. Waar Robin en Lewis al lang aangekleed waren en tanden hadden gepoetst stierde Lola constant van kamer naar kamer, op zoek naar kleding. Zonder succes, en dat was natuurlijk mijn schuld omdat ik niet hielp met zoeken en ik haar dan ook nog eens te laat of in pyjama naar school zou brengen. Stampvoetend en met een vuurrood hoofd kwam ze naar me toe: ‘Ik haat jou!’ Au.

Wat is een goede reactie?

Ik weet niet of er een juiste manier van reageren is, maar mijn boosheid nam op dat moment de overhand. Ik riep haar terug, dat weten de buren denk ik ook.  Ik ratelde iets in de trant van: ‘Dat mag je nooit meer tegen me zeggen! Maar prima. Als jij mij haat geloof ik ook niet dat je mijn hulp verder nog nodig hebt. Regel je zelf je boterhammen, fruit en drinken? En je haar doe je zelf maar in een vlecht! Ik doe niks voor iemand die me haat!’ Au.

Samen huilen I

Lola huilen. Ik huilen. Best stom, want ik wéét dat ze me niet haat. Waarom raakt het me dan toch zo erg? Lola voelde dat ze me gekwetst had, huilde echte tranen en stopte niet. Ze durfde me niet meer onder ogen te komen, dus kroop weg op de bank terwijl wij gingen ontbijten. Op aandringen van broer en zus kwam ze uiteindelijk dan toch -met kleren aan!- aan de keukentafel: ‘Mag ik iets zeggen?’ Huilend kwam er een oprechte excuses tussen haar snikken door. ‘Ik haat je helemaal niet, mama.’ Eerlijk als Lola is kwam er wel achteraan: ‘Maar ik ben dus wel echt heel boos op je, hè?!’ Prima. Irritant. Maar prima. Terecht of niet terecht: boos mag. Haten niet. Gemeend of niet gemeend: haat doet pijn. 

Samen huilen II

Ineens beseften we hoe laat het was. Met flink gas erop zou niemand te laat komen. Lola at snel haar boterham terwijl ik haar haar vlocht, Robin pakte de schooltassen in, Lewis zette de fietsen vast buiten. Toen ik de buitendeur op slot draaide keek Lola me door haar iets te vette bril -in de haast vergeten te poetsen- aan: ‘Hebben we nog tijd voor een knuffel?’ Ik pakte haar vast en gaf haar een dikke knuffel. Zij weer huilen. Ik weer huilen. En natuurlijk waren we te laat op school. Maar ach, alles voor de liefde. 

En ja, ik ben ook benieuwd waar ze haar kleren vanavond laat 😉

Share